Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Ιστορίες του καφενέ #3- Καφενείο-ταβέρνα "ο Κάκιας"

Καφενείο-ταβέρνα "ο Κάκιας"

Εγώ στο τραπέζι και ο Βασίλης όρθιος στην αυλή του καφενείου, όταν άρχισε να φτιάχνεται

Η μέρα μουντή, άχρωμη κάνει τον κύκλο της χωρίς να έχει τίποτα ιδιαίτερο να δώσει. Μια τέτοια μέρα κάποτε ο ουρανός γέμιζε χρώματα, παιδικές φωνές, και γέλια 'σχίζαν τον αέρα. Σήμερα κλεισμένοι οι περισσότεροι στα σπίτια μας κοιτάμε από το παράθυρο τη ζωή να περνάει μην έχοντας όρεξη να την κυνηγήσουμε. Η μέρα δεν θυμίζει τίποτα από γιορτή….
 Καθισμένη στο σαλόνι κοιτούσα από το τζάμι της μπαλκονόπορτας το δρόμο, τον κάμπο που απλώνεται σαν χαλί από κάτω μου και σε δευτερόλεπτα η ταινία του χρόνου διπλώνει ανάποδα και αρχίζει δειλά δειλά να παίζει ένα έργο χρόνια πριν, τότε που η χαρά ήταν το κυρίαρχο στην ψυχή, τότε που η ευθύνη και οι έγνοιες και ότι σου χαλάει τον ύπνο δεν είχε αγγίξει ακόμα τις ζωές μας. Τι περίεργα παιχνίδια σου κάνει όμως το μυαλό! Αναμνήσεις που τις είχες από χρόνια κλειδωμένες καλά στο χρονοντούλαπο στις βγάζει στιγμές ανύποπτες και σε οδηγούν θες δε θες αντιμέτωπο με τον εαυτό σου, τον πόνο, την απώλεια, την αγάπη!
Στη γειτονιά μου, μια πόρτα που λένε μας χώριζε (άντε για την ακρίβεια ένα μικρό δρομάκι) ήταν το καφενείο-ταβέρνα «ο Κάκιας», αλλά για μένα εκεί ήταν οι κολλητοί μου, τα γειτονόπουλα που μεγαλώσαμε μαζί σαν αδέρφια. Όταν μας έψαχναν οι μανάδες μας κοιτούσαν να δουν που είναι η Νίκη, εκεί είναι και ο Βασίλης και το αντίστροφο. Με το Βασίλη είχαμε λίγες μέρες διαφορά, ο αδερφός μου με τον αδερφό του επίσης, μόνο τα στερνοπούλια μας, οι μικρές μας αδερφές χάλασαν τη συνταγή και γεννήθηκαν με ένα χρόνο διαφορά η μία από την άλλη.
Κάθε μέρα μαζί, από την ώρα που ξυπνούσαμε μέχρι την ώρα που σουρούπωνε και μας μάζευαν οι μανάδες μας με το ζόρι για ύπνο.
Το καφενείο ήταν για μας ο τόπος συνάντησης, το παιχνίδι μας, όλη μας η ζωή. Όταν ο καιρός δεν το επέτρεπε να βγούμε έξω η συνάντηση ήταν μέσα στο καφενείο σε ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάκι. Το παίζαμε και μεις τότε μεγάλοι, στρώναμε την τράπουλα και κάναμε πως παίζουμε «ξερή». Και δώσ' του φωνές και τσιρίγματα γιατί όλο και κάποιος έκλεβε, όλο και κάποιος τσινούσε γιατί έχανε… Ο γνωστός «τσινιάρης» της παρέας ήταν ο Βασίλης. Δεν μπορούσε ποτέ να δεχτεί ότι έχανε και κάποιος άλλος ήταν καλύτερος. Τον είχανε πάρει όλοι, τον έρμο, στο ψιλό μόλις καταλάβανε το χούι του. Είχαμε γίνει τα «πιόνια» των θαμώνων, χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, για να πειράζουν τον Βασίλη. Ακόμα και ο πατέρας του ο Κάκιας τον τσιγκλούσε και όλοι γελούσαμε γιατί την εφευρετική αντίδραση του θυμού του. Ναι, εφευρετική, γιατί κάθε φορά έβρισκε καινούργιο πρωτότυπο τρόπο για να τον εκφράσει. Μια φορά που παίζαμε τάβλι τουρνουά και είχε φτάσει στην τελική ευθεία ο Βασίλης με τον  αδερφό μου το Δημήτρη, έχασε! Ωχ μανούλα μου!
Στην αρχή κοίταξε μια γύρω του, ήταν 5-6 μεγάλοι και παρακολουθούσαν το παιχνίδι πίνοντας το καφεδάκι τους, μετά κοίταξε εμάς και στο τέλος το τάβλι έτοιμος να εκραγεί. Δεν λέει τίποτα και κινάει προς τα μέσα. Τότε άρχισαν όλοι το δούλεμα-κυρίως οι μεγάλοι, γιατί είπαμε ο Βασίλης είχε γίνει το θέατρό τους- δεν μπορούσε κανένας να διανοηθεί ότι ένα τόσο δυνατό παιχνίδι θα τελείωνε έτσι χωρίς γέλια. Και δωσ' του λοιπόν φιτιλιές «Και καλά σε κέρδισε ο Δημήτρης που είναι και μικρότερος και δεν είναι τόσο καλός όσο εσύ» και δωσ' του παρ' το ο Βασίλης φούντωσε και όσο φούντωνε και ήταν έτοιμος να σκάσει κοκκίνιζε και όσο κοκκίνιζε τόσο φοβόμασταν μην μας πάρει και στο κυνηγητό για ξύλο. Όλοι τον δουλεύαμε αλλά λίγοι έτρωγαν το ξύλο, κυρίως οι πιο αδύναμοι. Και μην σκεφτεί κανείς ότι η πιο αδύναμη ήμουν εγώ επειδή ήμουν κορίτσι, γιατί πλανάστε πλάνην οικτράν. Εμένα με φώναζαν για να δείρω, όχι να με δείρουν κιόλας! Αν είναι δυνατόν!. Τον αδερφό μου και τον αδερφό του εννοούσα ως πιο αδύνατους… Τι κάνει λοιπόν ο αφιλότιμος. Άρχισε να βρίζει και να ουρλιάζει διάφορες βρισιές και κατηγόριες ότι δήθεν ήταν στημένο και δώσ' του οι άλλοι αντιλογία και από τα πολλά νεύρα και την έκρηξη τρέχει στην αποθήκη, παίρνει τη βαριά και έρχεται με φόρα και το χέρι σηκωμένο ψηλά με τη βαριά έτοιμος για επίθεση. Φοβηθήκαμε όλοι-πάει τρελάθηκε! Οι κύριοι τώρα που τον κοροϊδεύανε τρομαγμένοι από το θυμό που προκάλεσαν σε ένα παιδί και φοβούμενοι μην γίνει κανένα κακό όρμηξαν να τον κρατήσουν. Ο Βασίλης ουρλιάζοντας και απειλώντας τους ξεφεύγει και φτάνει στο τραπέζι του τουρνουά. Αρπάζει το τάβλι το πετάει κάτω και πηδώντας πάνω στο ξύλινο κουτί του, προσπαθεί να το σπάσει. Έπειτα με τη βαριά σπάει ένα ένα τα πούλια μέχρι και τα ζάρια. Τόση μανία είχε, τόση τρέλα!
Το καφενείο όμως «Ο Κάκιας» δεν ήταν μόνο το παιχνίδι μας, ήταν και η διασκέδαση του χωριού για πολλά χρόνια, είχε μεγάλη αυλή, καλό μεζέ για το τσιπουράκι, καλό φαγητό τα Σαββατοκύριακα! Και εννοείται γιορτές όπως οι Απόκριες πάντα στολισμένο απ’ άκρη σ’ άκρη (φορτωμένο θα έλεγα όπως ήταν όλα τα μαγαζιά εκείνες τις εποχές) και γεμάτο από καρναβάλια να χορεύουν να πίνουν και να διασκεδάζουν μέχρι πρωί. Ήταν η καλύτερή μας, γιατί ήταν οι μόνες βραδιές που μπορούσαμε να ξενυχτάμε οι 4 καλοί φίλοι μαζί (ακόμα δεν είχαν ξεπεταχτεί τα μικρά μας) χωρίς να μας πρήζουν να πάμε για ύπνο.
Στην γειτονιά μου ήμασταν 4 παιδιά τότε, 3 αγόρια και 1 κορίτσι εγώ και όλη μου  η συμπεριφορά ήταν αγορίστικη, αφού έπαιζα μόνο με αγόρια. Ακόμα και από τους άλλους γειτονικούς μαχαλάδες να έρχονταν να παίξουμε όλα αγόρια ήταν. Οπότε οι Απόκριες ήταν κάτι ξεχωριστό για μένα, γιατί έρχονταν και άλλες φίλες μου από το σχολείο στο πάρτι του Κάκια και επιπλέον ήταν η μόνη φορά του χρόνου (άντε και άλλη μία στην Ανάσταση) που ντυνόμουν και στολιζόμουν και βαφόμουν όπως κάνει ένα καθωσπρέπει κορίτσι.

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Πως να σωπάσω μέσα μου......

Πώς να σωπάσω μέσα μου
Την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
Η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
Τον ήλιο μ’άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω….

Στου βούρκου μέσα τα νερά
Ποια γλώσσα μου μιλάνε
Αυτοί που μου ζητάνε
Να χαμηλώσω τα φτερά;

Μοναδικός στίχος: Κ.Κινδύνης και μουσική: Σ.Ξαρχάκος





Ερμηνεία: ο αθάνατος Νίκος Ξυλούρης


ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΉ φωνή-ΑΝΕΚΤΊΜΗΤΗ!!!

Δεν θα μπορούσα να εκφράσω καλύτερα ότι αισθάνομαι αυτή τη στιγμή... τον τελευταίο καιρό.

Καλό βράδυ Σαββάτου και μια ευλογημένη Κυριακή σας εύχομαι!

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΒΙΑΣΜΟ!

Για την πείνα των παιδιών μας 
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους άστεγους των δρόμων 
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας 
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους πολίτες που πεθαίνουν από τη φτώχεια 
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις παραγωγικές ή μη ηλικίες που είναι στα αζήτητα 
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα παιδιά μας που φεύγουν στο εξωτερικό μετανάστες 
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για την τρίτη ηλικία που δεν έχει φάρμακα και περίθαλψη 
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα δυσβάσταχτα χρέη που μας φόρτωσαν χωρίς να φταίμε 

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!




ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΟ!

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ!



Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

And the Liebster award goes to.....




Me!!! Oh Dear God!

Πήρα βραβειάκι, αν και απών και αυτό με κάνει να αισθάνομαι μεγάλη χαρά από τη μια, γιατί κάποιος με θυμήθηκε και με υπολογίζει στους «φίλους» του, αλλά και θλίψη γιατί δεν είχα -και ακόμα δηλαδή δεν έχω- πολύ χρόνο το τελευταίο διάστημα για να τιμήσω αυτή τη βράβευση και να συμμετέχω και να επικοινωνώ με όλους όσους μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και την προσοχή.

Παρόλα αυτά ξημερώματα Κυριακής μένοντας άγρυπνη, είπα να το αξιοποιήσω bloggaρωντας…

Ευχαριστώ από καρδιάς δυο γλυκά πλασματάκια, δύο υπέροχες υπάρξεις στην bloggoσφαιρα, Χριστίνα Ανδρομέδα από το blog Andromeda-My Galaxy και το Αναστασάκι από το Midnight in Brussels. Τρυφερές, ευγενικές, χαμογελαστές, ευαίσθητες, είναι λίγα από τα πλεονεκτήματα που «είδα» πάνω τους, τον ελάχιστο χρόνο γνωριμίας μας.
Άντε λοιπόν να απαντήσω και στις ερωτήσεις γιατί ο φακός του ανακριτή με γκάβωσε (όπως λεν και στο χωριό μου…χαχαχχαχα)

1.       Γιατί ξεκινήσατε το blog?
Έλα μου ντε; Αυτό αναρωτιέμαι καμιά φορά!χιχιχιιχιχι. Η αλήθεια είναι ότι το σκεφτόμουν χρόνια, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει γιατί θέλω να το κάνω. Το 2011 ήταν η πρώτη μου απόπειρα να φτιάξω κάτι δικό μου που θα  μπορώ να το βλέπω μόνο εγώ και εκεί θα αποθηκεύω τα γραπτά μου, τις εκφράσεις μου, τις σκέψεις μου, τα διηγήματά μου, το ημερολόγιο μου. Και το έκανα και το μόνο που αποθήκευσα ήταν η μια και μοναδική ανάρτηση που έχει ξεμείνει από τότε (τραγικό!). Δεν ασχολήθηκα ποτέ, μέχρι που πριν κάτι μήνες αναζητώντας κάτι στο internet έπεσα σε μια ανάρτηση της Δέσποινας  Μαμά σε κρίση! και μου άρεσε όλο αυτό το παρεΐστικο. Τότε θυμήθηκα και το δικό μου και είπα να κάνω μια προσπάθεια και όπου βγει. Δόξα τω Θεό!

2.      Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;
Πολλά μικρά, καθημερινά και συνάμα τίποτα. Μπορεί να ενθουσιαστώ μαζί σου (γιατί είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος) μα μόλις συνηθίσω τη μοναδικότητά σου, να μου φύγει ο ενθουσιασμός και να με αφήσει με την απορία, μα καλά γιατί ήμουν τόσο «τρελή» μαζί του στην αρχή; (χαχχαχαχχα, θα σου έλεγα πως κάνω μόνο πλάκα, αλλά έχει και ισχυρή δόση αλήθειας αυτό που είπα). Με ενθουσιάζει η παιδική αφέλεια και η παιδική χαρά που μπορεί να συναντήσω σε έναν ενήλικα. Με ενθουσιάζει η κάθε μέρα που έρχεται και γνωρίζω κάτι που δεν είχα «δει» ποτέ ξανά σε μένα ή σε σένα. Με ενθουσιάζει αυτό που σπάει τα στερεότυπα και ζωγραφίζει με καινούργια χρώματα στον καμβά της ζωής μου.

3.      Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιον τρόπο;
Γιατί η ίδια η ζωή είναι ένα αλισβερίσι λέξεων, σκέψεων, πράξεων. Γιατί αν δεν μου έλεγες ποτέ τη γνώμη σου ή εγώ τη δική μου, δεν θα φαινόταν ποτέ η διαφορετικότητά μας και δεν θα διορθωνόταν ποτέ η εγωκεντρική αντίληψη του εαυτού μας. Γιατί αν δεν μοιραζόμασταν συναισθήματα, χαμόγελα, απόψεις, αγάπη, αντίδραση, πίστη, ελπίδα τότε δεν θα είχαμε ακριβώς αυτήν την πίστη και ελπίδα, δεν θα ήμασταν άνθρωποι! Γιατί το blog είναι μια προέκταση της καθημερινής επαφής μας με το συνάνθρωπο, διαφορετική- αλλά τόσο ισχυρή όσο η αλήθεια της!

4.      Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;
Δεν έχω προλάβει να μιλήσω για πολλά, για ότι μου έρθει στο μυαλό και με αναστατώσει τόσο όσο να θέλω να το μοιραστώ.

5.      Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;
Δόξα τω Θεό, αν και νέα στο άθλημα, νιώθω ευλογημένη που κάποια άτομα με αγκάλιασαν και έχουμε πει ιδιωτικά 2-3 πράγματα παραπάνω. Δυστυχώς ακόμα δεν έχω γνωρίσει κάποιον από κοντά, όμως θα το ήθελα πολύ αν το επιτρέψουν οι καταστάσεις.

6.      Πως φαντάζεστε το blog σας σε δυο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει/ να αλλάζει και με ποιο τρόπο;
2 χρόνια είναι μεγάλο χρονικό διάστημα…. δεν μπορώ να κάνω σχέδια για το τώρα, που κατά κάποιο τρόπο είναι στα χέρια μου και μπορώ να το ελέγχω, θα κάνω για 2 χρόνια μετά; Να είμαστε καλά και όλα θα γίνουν κατ’ευχήν!

7.      Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;
Μακάρι να ‘ξερα! Ρωτήστε αυτούς που με ξέρουν, γιατί αν περιμένεις από μένα σοβαρή απάντηση σώθηκες!!!!
Είμαι ο Χίτλερ του εαυτού μου (μη σου πω και αυτός light ήταν εμπρός μου!χιχιχιχιχι)

8.      Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Ξεκίνησα με όρεξη, ενθουσιασμό (να! κάτι που με ενθουσίασε τελευταία) και δυναμικά, αλλά η ζωή μου στέρησε «χρόνο». Οπότε πλέον ελάχιστα και αυτό είναι κάτι που με θλίβει…

9.      Πως γεννιούνται τα post σας;
Από ένα τραγούδι που θα ακούσω, από μια κουβέντα που θα πουν-πω, από κάτι που θα διαβάσω, από την κατεύθυνση της ψυχής μου τη δεδομένη στιγμή, από συναίσθημα που θα κουρδίσει τις «χορδές» μου, από κάτι τέτοια τελοσπάντων ρομαντομελωδραματικά…χαχαχαχχα

10.   Ευχές για τον αναγνώστη
Πάνω από όλα εύχομαι να είσαι υγιής για να μπορείς να μιλάς για όλα τα άλλα. Αφού εξασφάλισα την υγεία σου, εύχομαι ολόψυχα να βρεις τον δρόμο της ελευθερίας σου και την πίστη σου. Ελευθερία από τα πάθη, την ματαιοδοξία, την ύλη, όλα αυτά δηλαδή που μας κρατάνε δέσμιους και δυστυχισμένους και πίστη στον άνθρωπο, στην ελπίδα, στην αγάπη, στο Θεό!
Ο καθένας κάνει την διαδρομή του όπως αυτός την όρισε με τις επιλογές του, εύχομαι λοιπόν εσύ που αφιέρωσες λεπτά από το χρόνο σου για να με διαβάσεις, να βρεις τον δρόμο σου μέσα από τις ανατροπές των επιλογών σου. Γιατί η επιλογή, σου δίνει την δυνατότητα να αλλάζεις συνεχώς το σκηνικό και τα μονοπάτια σου! Γι’αυτό μην δειλιάζεις, μην γογγύζεις, μην απελπίζεσαι. Επέλεξε τη ζωή!

Ελπίζω να είμαστε σε καλό σημείο κ.Ανακριτά και να γλίτωσα προς το παρόν το πρόστιμο...... ;-P

Ρε παιδιά ξεροσφύρι την έβγαλα τόσες ώρες στο ανακριτικό, άσε που έκοψα και το κάπνισμα (μόνο αυτό μου πρόσφεραν οι κιαρατάδες)
Καλό ξημέρωμα σε όλους μας.
Το βραβειάκι το δίνω σε όλους όσους έχουμε πει και μια κουβέντα παραπάνω……για καλό πάντα !

Εις το επανιδείν! :-)